Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι «όχι, δεν είναι υποχρεωτικό». Δηλαδή αν κάποιος αντιμετωπίζει ένα ήπιο πρόβλημα ψυχικής υγείας ή απλώς ένα ψυχολογικό πρόβλημα και δεν πληροί τα κριτήρια για καμία ψυχική νόσο, μπορεί εφόσον δεν έχει καταφέρει να λύσει το πρόβλημα μόνος του, να βρει λύση σ’ αυτό κάνοντας ψυχοθεραπεία με έναν ψυχολόγο, χωρίς ποτέ να επισκεφθεί ψυχίατρο, όπως μπορεί και κάποιος με ένα απλό βήχα να γίνει καλά χωρίς να επισκεφθεί ιατρό. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις, η επίσκεψη στον ειδικό ιατρό θα αποκλείσει κάποια πιο σοβαρή νόσο, είτε σωματική είτε ψυχική και θα παρέχει την απαραίτητη βοήθεια για την αντιμετώπισή της, εφόσον υπάρχει.

Ο ψυχίατρος είναι ο ΜΟΝΟΣ ειδικός ιατρός που έχει την απαραίτητη γνώση και εμπειρία για να διαγνώσει αν τα συμπτώματα ή τα ψυχολογικά προβλήματα του ασθενούς αποτελούν μέρος μιας ήπιας ή σοβαρής ψυχικής νόσου, αλλά και ο ΜΟΝΟΣ ειδικός για να διαμορφώσει ένα ασφαλές, εξατομικευμένο και επιστημονικά τεκμηριωμένο θεραπευτικό πλάνο για τον κάθε ασθενή.

Ο μεν πρώτος κάνει μια επιλογή για την υγεία του, που μπορεί να βγει σωστή και πράγματι να μην χρειαζόταν να πάει σε ψυχίατρο και επίσης, πολλές φορές μπορεί η επιλογή του ψυχολόγου να ήταν σωστή και να μην χρειαζόταν ιατρός. Εδώ όλα είναι θέμα κόστους-οφέλους και επειδή το κόστος σε χρόνο και σε χρήμα για μια επίσκεψη στον ψυχίατρο είναι πολύ μικρότερο από το όφελος του ασθενούς, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μία επίσκεψη στο γιατρό. Έτσι, όχι μόνο μπορεί να προλάβει ο ασθενής και η οικογένειά του τα χειρότερα, αλλά ακόμα και να σωθεί η ίδια του η ζωή με μια έγκαιρη επίσκεψη σε ψυχίατρο και από την άλλη, ο ψυχολόγος μπορεί να έχει και το κεφάλι του ήσυχο «μεταθέτοντας» την ευθύνη στον ψυχίατρο για ότι «στραβό» συμβεί.